دلنوشته دلنوشته‌ی پیله | آدینه کاربر انجمن یک رمان

[~•°REZ-FA°•~]

نام دلنوشته: پیله
نام نویسنده: آدینه
مقدمه:
پیله‌ای بر انسانیت خود می‌بافم و آن را از نگاه‌های بی‌گاه تو محفوظ خواهم کرد. من دیگر زیر و بم پیله‌ام را از بر شده‌ام.

 

[نگین قاسمی]

•| بسم رب قلم |•

آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...



نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
"قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"

پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~•°REZ-FA°•~]

حال مرا فقط یک حشره کوچک می‌تواند درک کند؛ آری یک کرم ابریشم.
اما تو!
با این عظمت،
حتیٰ نمی‌توانی ذره‌ای چشم‌هایت را بیشتر باز کنی!
باز کنی و ببینی!
بشنوی و کمی خود را صرف چشم‌هایم کنی...

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌بینی چه پیله‌ی یک رنگ و زیبایی را می‌آراستند؟
می‌بینی با یکرنگ بودنش، چه زیبا و آرام بر دل می‌نشیند؟
می‌بینی تظاهرش هم همانند رنگش، یکرنگ است؛
اما تو عاشق بوده‌ای!
عاشق رنگ‌هایی که دیگران بر خود می‌آراستن؛
آری فریب خوردی!
فریب ظاهر‌های چسب خورده‌یشان را...

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌دانی چه ساده شکستن به چه معناست؟
می‌دانی از درون خورد بشوی و لب نزنی؛ چه درناک است؟! اصلاً می‌دانی من چرا دلم شیشه‌ای شده است؟
نه!
نمی‌دانی! نمی‌دانی خار شدن چه حسی دارد.
آری نخواهی فهمید کم آوردن آن هم در بهترین موقعیت یعنی چه!
من کم آوردم و قافیه را به دستان دیگران دادم؛
اما تو قافیه را یافتی و مرا پیش همگان خورد کردی...

 

[~•°REZ-FA°•~]

گاهی وقتی‌ها لازم نیست داد بزنم،
تا از دست
افکار پوچم راحت بشوم.
گاهی وقت‌ها لازم نیست گریه کنم،
تا دست‌های ترحم انگیز به سمتم بیایند!
گاهی وقت‌ها لازم نیست ثابت کنم،
من هم نفس می‌کشم.
من هم زنده‌ام.
من هنوز نمرده‌ام...
این، فقط یك بازی‌ست.
بازی‌ای که دیگر حتی قاعده‌ی خودش را هم ندارد.
و هرکس ساز خودش را خواهد زد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌دانم دیگر برایم ارزشی نخواهی داشت!
آخر من یادگرفته‌ام همه را در خود بریزم و در لجن‌زارهایت غرق بشوم؛
اما تو!
یادگرفته‌ای همه را با خود در لجن‌زارهایی که در آن زندگی می‌کنی،
سوق دهی!
آری من دیگر طاقت این لجن‌زار که ظاهرش آیینه‌ای از زیبایی است را ندارم.
من می‌خواهم بروم.
من می‌خواهم زندگی را یاد بگیرم.
من می‌خواهم شوق نجات را در خود دریابم.
پس رهایم کن!
بگذار از این دیار بروم.
من دیگر دوام ماندن ندارم...

 

[~•°REZ-FA°•~]

آری من همانم!
همان کس، که همه را برای داشتنت تشویق کرد!
من همانم،
همانی که شب و روزش در تو خلاصه می‌شد.
همان کس که دست‌هایت را گرفت.
آری من همانم!
همانی که برای شکوه و شکوفایی‌ات از خود دریغ نکردم.
همانی که سپر بلایت شد،
تا جانت سلامت باشد.
آری من همانم!
اما
این من، دیگر مرده است.
سر قبرش نیا که بر خود پیله بسته‌ است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

من تارک دنیا نشده‌ام!
فقط یادگرفته‌ام!
”سکوت”
بهترین کلمه در زندگی من نیست!
آری نیست!
اگر بود؛
کار به این‌جا نمی‌رسید.
سکوت را بر لبانم مهر کردم
و فرصت جولان به سودجویان را دادم.
”سکوت”
عجب کلمه‌ای است.
گاهی ما را به اشتباه کردن
وادار می‌کند؛
گاهی بر خود جفا کردن را...
جفایش چوب نامردان است
در این دیار...

 

[~•°REZ-FA°•~]

من بیگانه هستم.
با تو!
با خود
و دیگران...
من دیگر نمی‌دانم کدام راه را باید بروم.
تا کمی آسوده خاطر بشوم
و یک نفس راحت بکشم.
می‌دانی قلبم دیگر نبض زندگی ندارد؟
می‌دانی قلبم به طور غریزی فقط می‌زند؟
می‌دانی قلب یک آدم مرده،
چجوری ضربان می‌گیرد؟
نمی‌دانی!
نمی‌دانی چقدر بی‌وزن اما سنگین است.
نمی‌دانی چقدر تند اما کند می‌زند.
نمی‌دانی این‌ها را...