دلنوشته دلنوشته‌ی پیله | آدینه کاربر انجمن یک رمان

[~•°REZ-FA°•~]

گریه می‌کنم.
اما ضعیف نیستم!
من فقط گریه را تجربه می‌کنم.
تجربه می‌کنم تا یادم باشد،
چه بوده‌ام و چه شده‌ام.
من سنگ نیستم!
منم احساس دارم
فقط دیگر حوصله ابراز ندارم...
دیگر حوصله بیان احساسم را از دست داده‌ام.
گریه برای من، مثل عسل می‌ماند
همان‌قدر شیرین و کش دار...

 

[~•°REZ-FA°•~]

هوای امروز دلم طوفانی‌ است.
طوفانی از جنسِ نابودی،
که با هر وزش آن
به نوبت و یکی یکی از باور‌هایم را تغییر داد.
کشتی دلم به سنگ بزرگی خورده بود و
طوفان مرا سرگردان‌تر از قبل،
در این اقیانوس کرده بود.
اقیانوسی که همراه طوفان،
کمر به نابودی دل شکسته‌ام زده بود.
تقدیر مرا در دل طوفان رها کرد
و امتحان‌هایش را یکی پس از دیگری
اجرا می‌کرد...

 

[~•°REZ-FA°•~]

بعد از مدت‌ها،
هنوز چشم انتظار آرامشی از نوع دروغ‌های شیرین آن روز‌ها دارم.
همان‌هایی که ساعت‌ها در خلسه غرقمان می‌کرد.
همان‌هایی که شیرینی‌اش دلت را زد
و تو
از من دست کشیدی؛
دست کشیدی و مرا راحت رها کردی!
رها کردی و با دیگران بازی جدیدی را راه انداختی،
همان بازی‌هایی که حسرتش بر دلم ماند
و تو
بی‌رحمانه مرا از دور بازی‌ها بیرون انداختی...

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر مانده‌ای بین دو راهی
که بدانی خنده‌هایم واقعی است یا رفتار خشک ‌شده‌ام؛
نگران نباش هیچ‌کدام واقعی نیست!
من سال‌ها هست که زیر این نگاهت مرده‌ام.

 

[~•°REZ-FA°•~]

من گمشده‌ام، در پس کوچه‌های غم
همان کوچه‌هایی که غم را با خود می‌برد.
من گمشده‌ام، در این تاریکی‌ای که تو برایم ساخته‌ای؛ مگر می‌شود با خیال تو نفس کشید و خود را گم نکنی...

 

[~•°REZ-FA°•~]

من مانده‌ام و دلی پر از درد، پر از خواستن‌های بی تو نفس نکشیدن. من مانده‌ام و دردی که تو به جانم انداخته‌ای. من خواهم ماند در بین دو راهی نفرت و عشق، مگر عاشق جز عاشقی کار دیگری انجام می‌دهد؟

 

[~•°REZ-FA°•~]

من با صدایت هوایی می‌شوم، بی‌معرفت نیستی که مرا تنها گذاشته‌ای! من بی‌معرفتم که خودخواهیم را از یاد برده‌ام و حق را به تو داده‌ام؛
من این‌گونه از درون خواهم سوخت و دم نخواهم زد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

صدایت برایم مثل نفس کشیدن است.
خدانکند روزی صدایت را نشنوم؛ آن‌وقت کل دنیا هم نمی‌تواند جلوی غرشم را بگیرد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

خندیدن‌هایم را زیاد دیده‌اند.
شاد بودنم را از بر شده‌اند.
اما هیچ‌کدامشان نخواهند فهمید من از درون سوخته‌ام. من طبل تو خالی شده‌ام، برای عشقی که رسم عاشقی می‌دادند و فراق را به خودمان هدیه داده است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

من دوستت خواهم داشت، همانند پروانه‌‌ای که عمرش کوتاه‌تر از گل است؛
ولی همچنان
به دورش می‌گردد و محو تماشایش می‌شود.
بو می‌کشد و از رایحه‌ی خوش گل، سر م**س.ت می‌شود.

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.