دلنوشته دلنوشته‌ی پیله | آدینه کاربر انجمن یک رمان

[~•°REZ-FA°•~]

مگر می‌شود، ساده بگذرم از تمامی خاطراتمان
من با آن‌ها بزرگ شده‌ام. در تنهایی‌هایم با خط به خطشان خاطره ساخته‌ام و با آن خاطره زندگی کرده‌ام. برگرد نذار باز با خاطره‌ها، خاطره بسازم...

 

[~•°REZ-FA°•~]

ای تو! که هیاهوی عشق را در سرم دواندی
و رسم عاشقی کردن را برایم ترسیم کرده‌ای!
مرا بنگر که چه زیبا، برایت آوای رقص سر می‌دهم
و دیوانه‌وار برایت ضرب می‌زنم...
ضرب می‌زنم تا تو بیایی، تا عشق را از سر بگیریم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر قامت عشق در آیینه‌ی ما افتاده، اگر لایق عشق نباشیم و اگر در تنهایی روزی صدبار صید ناکسان بشویم؛ همچنان عاشقانه لب خواهیم زد و از آن یاد خواهیم کرد تا رها شویم از این عشق زیبای کشنده...

 

[~•°REZ-FA°•~]

دل تنگت که باشم،
هر ثانیه‌ برای من به اندازه‌ی قرن‌ها می‌گذرد. می‌گذرد
و ناتوان بودنم را به رخم می‌کشد
و پایش را بیشتر از پیش
از گلیمش درازتر می‌کند.
پوزخندش که برایم یادآور نداشتنت است؛
زجری است...

 

[~•°REZ-FA°•~]

کدام جمله‌ات؟
مرا فیتیله پیچ یک پیله‌ی تنهایی کرد!
کدام نگاهت،
مرا تبعید به این پیله‌ی نمور و تاریک کرده؟
کدام دستت،
این پیله‌ را از روی من بر خواهد داشت؟
پیله‌ی تاریک و نمور من
عجب گرم است از تنهایی!

 

[~•°REZ-FA°•~]

دل که بخواهد، می‌شکند... خورد می‌شود... سنگ می‌شود.
دل سنگ هم که شوم باز خاطراتت را در خیال خام تنهایی،
یک به یک به دیوار پیله‌ام وصل خواهم کرد.
چه وصال قشنگی است میان خاطراتی که در پیله‌ام پنهان شده‌اند و حق جولان،
در میان رقص آدم‌ها، نخواهند داشت.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ای کاش می‌دانستی که
هیچ خانه‌ای
هیچ آغوشی،
هیچ رفیقی،
حتی هیچ دستی
مهربان‌تر از پیله‌ی بافته شده بر خود نیست.
ای کاش می‌دانستی که
هر چه در این پیله سخن بگویی،
بخندی یا حتی گریه کنی...
کسی نخواهد فهمید!
و فهمیده‌تر از این پیله‌ی نمور و سرد در این دنیا نیست!