کامل شده مجموعه اشعار اشعار آخر قصه | ابوالفضل سنبلی بیدگلی کاربر انجمن یک رمان

[زینب میشی]

با من مهربان باش

شبیه وقتی برای ماهی ها تکه نان میاندازی

برای گنجشکان ؛ از خمیر نان گلوله میسازی

و برای گربه های ولگرد

تکه ای از غذای چربت را کنار میگذاری


با من مهربان باش

حداقل در این شعر

بگذار بند پایانی این شعر خوب تمام شود.

 

[زینب میشی]

از شکار کردن

از کشتن ؛ خوشم نمی آید


اعتراف میکنم اما....


زمانی دختری عاشقم بودست.

 

[زینب میشی]

چه خوشبخت است

درختی که بریده میشود


تا پنجره اتاقت گردد

صندلی میز صبحانه....

کفگیر چوبی کنار ماهیتابه...

یا...

حتی دکمه پیرهنت گردد.

 

[زینب میشی]

شبیه گناهی


ندیدن ؛ لمس نکردن ؛ نخندیدن با تو


راحت تر از ترک کردن تو میباشد.

 

[زینب میشی]

چون دست نسیم در گندمزار

که شانه میکند زلف گندم ها را


چرخش اندامت


عطر گل های پیرهنت را

به فضا می پراکند .

 

[زینب میشی]

گاهی به زمان پیرشدنمان می اندیشم


وقتی آنقدر پیر شده باشیم

که کنج خانه ؛ تنها

جز رسیدن به یکدیگر

هیچ فکری به ذهنمان خطور نکند



به پیری فکر میکنم


آنگاه که مانع ها

برطرف شده باشند.

 

[زینب میشی]

ضعف کرده ام



حالم از نبودنت

دارد به هم میخورد.

 

[زینب میشی]

مثل اسب عصاری

که باز کرده باشند چشمانش را


خسته ام....

خسته از دور زدن های تکراری

 

[زینب میشی]

حسودی میکنم حتی

به غروب جمعه ها

که گوشه ای از دلت را گرفته است...

 

[زینب میشی]

چقدر چای.....!؟


چقدر سیگار....!؟



چقدر انتظار....!؟؟؟