مشاعره مشاعره‌ی واژه نما

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا صبح
سخن با خویش می‌گویم پری در خواب می‌بینم

مگر زنجیر مویی گیردم دست
وگر نه سر به شیدایی بر آرم
زچشم من بپرس اوضاع گردون
که شب تا روز اختر می شمارم

 

[m.sina]

مگر زنجیر مویی گیردم دست
وگر نه سر به شیدایی بر آرم
زچشم من بپرس اوضاع گردون
که شب تا روز اختر می شمارم

من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم
کارم از دست برون رفت که گیرد دستم

دیشب آندل که بزنجیر نگه نتوان داشت
بیخود آوردم و در حلقه ی زلفت بستم

 

[آق مملی]

من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم
کارم از دست برون رفت که گیرد دستم

دیشب آندل که بزنجیر نگه نتوان داشت
بیخود آوردم و در حلقه ی زلفت بستم

باد بر زلف تو آمد شد جهان بر من سیاه
نیست از سودای زلفش بیش از این توفیر ما

 

[vafa68]

باد بر زلف تو آمد شد جهان بر من سیاه
نیست از سودای زلفش بیش از این توفیر ما

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که پس ازسیاه رنگی نبُوَد

پس موی سیاه من چرا گشت سفید

 

[m.sina]

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که پس ازسیاه رنگی نبُوَد

پس موی سیاه من چرا گشت سفید

چرخ ار نگردد گرد دل از بیخ و اصلش برکنم
گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

چرخ ار نگردد گرد دل از بیخ و اصلش برکنم
گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم

تا چشم جان ز غیر تو بستیم پای دل
هر جا گذشت جلوه جانانه تو بود

 

[m.sina]

تا چشم جان ز غیر تو بستیم پای دل
هر جا گذشت جلوه جانانه تو بود

چشم مستت چه کند با من بیمار امشب
این دل تنگ من و این تن بیمار امشب

آخر ای اشک دل سوخته ام را مددی
که به جز ناله مرا نیست پرستار امشب

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

چشم مستت چه کند با من بیمار امشب
این دل تنگ من و این تن بیمار امشب

آخر ای اشک دل سوخته ام را مددی
که به جز ناله مرا نیست پرستار امشب

ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من
نشنیده‌ای شب تا سحر آن ناله‌های زار من

 

[m.sina]

ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من
نشنیده‌ای شب تا سحر آن ناله‌های زار من

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

آرام بگیر امشب، ما هر دو پُر از دردیم

در آتش و یخبندان، داغیم ولی سردیم

داغیم، نمی‌ فهمیم؛ تا فاجعه راهی نیست

سردیم، نمی‌ خواهیم از فاجعه برگردیم

از مرهمِ یکدیگر تا زخمیِ هم بودن

راهی‌ ست که بی‌ مقصد، با عشق سفر کردیم

شعریم و نمی‌ خوانیم، شوقیم و نمی‌ خواهیم

چشمیم و نمی‌ بینیم، سبزیم ولی زردیم