سخن بزرگان سخن بزرگان | مارگاریت_دوراس

[~•°REZ-FA°•~]

آدم‌ها در اصل، توان تحمل خوشبختی را ندارند. طالبش هستند بی‌تردید؛ ولی همین که به آن برسند، حرص و جوش می‌زنند و خواب چیزهای دیگری را می‌بینند‌.
***
شیفتگی جنون‌آسایم به او همچنان به صورت رازی سر به مُهر‌ برایم باقی مانده. هیچ نمی‌دانم چرا تا این حد شیفته‌اش بودم و دلم می‌خواست که با مردنِ او من هم می‌مُردم... دوستش داشتم و می‌شد گفت که برای همیشه. هیچ‌چیز تازه‌ای نمی‌توانست جای این دوست‌داشتن را بگیرد. و بعد، مرگ را هم فراموش کردم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در زندگی آدم لحظه‌ای فرا می‌رسد؛ البته محتوم به گمان من، که نمی‌توان از آن گریخت. لحظه‌‌ای که همه‌ چیز شک‌ برانگیز می‌شود.
***
ما تنهایی را نمی‌یابیم، آن را ایجاد می‌کنیم.
امکان ندارد که بی عشق بشود سر کرد، حتی اگر چیزی جز کلمات در میان نباشد. گرچه کلمات همیشه وجود داشته‌اند.
بدترین چیز دوست نداشتن است...!

 

[~•°REZ-FA°•~]

در کتابی که هرگز ننوشتم، جز تویی وجود نداشت.
***
آدم‌ها در اصل توان و تحمل خوشبختی را ندارند! طالبش هستند بی‌تردید اما همین که بهش برسند، حرص و جوش می‌زنند و خواب چیزهای دیگری می‌بینند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

یک روز دیگر این‌جا نیست. بیدار می‌شوید و او دیگر این‌جا نیست. در شب رفته است.جای تن هنوز بر ملافه‌هاست، جایش سرد است.
***
من یک داستان عاشقانه با تو می‌خواهم.‌این را می‌خواهم با تو زندگی کنم.‌یک داستان عاشقانه با تو، با تو بروم و با تو در یک خانه حبس بشوم. این را می‌خواهم.
***
دوستتان دارم، تا دم مرگ. تلاش خواهم کرد که زود نمیرم. ‏تنها کاری که باید بکنم همین است.