شاعر‌پارسی اشعار محمدعلی رضاپور

[Eccedentesiast]

اکنون دوباره، این من و این هم بزرگراه
در آینه، به پشت سرم می کنم نگاه
تصویرِ محوِ غم...
از روزهای طی شده، پُر می شوم از آه
از این که غافلانه، درافتاده ام به راه
از گرد و خاکِ پُرشده در جاده ی سیاه
این گونه پرشتاب چرا می روم به پیش؟!
آینده، یک به یک، شده طی گشته و تباه
می تازم این چنین
مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ اشتباه
مُستَفعلن مفاعلُ مُستَفعلن گناه
گاهی به روبرو، نگهم می برد پناه
یک تابلو... گذشت... نویدِ پناهگاه؟!
یک تابلو، دوباره، امیدِ پناهگاه....​

 

[Eccedentesiast]

خواستم شاعر شما باشم
خواستی بیش مبتلا باشم
خواستم خوب و باصفا باشم
خواستی در دلِ وفا باشم
خواستارِ تو ام. ​

 

[Eccedentesiast]

می شود با تو آشنا بشوم؟
بعد از آن نیز مبتلا بشوم
بعد از آن در غمت فنا بشوم
ذرّه ای در دلِ خدا بشوم
یار! نه! "نه" نیار! ​

 

[Eccedentesiast]

جان دل است و جانب جانان پنجشیر
جانان عشق! جان من و جان پنجشیر
مانند شوکت رجز تندباد ها
پایندگیّ رود خروشان پنجشیر
در کوه پرشکوه، غزل دلنواز تر
از اهتزاز پرچم پیمان پنجشیر ؟!
بشکوه جلوه، پرچم آزادگیّ کوه
نستوه چهره، هیبت سامان پنجشیر
ای طالب فریب که دین می کنی سپر!
حرفی نزن تو دیگر از ایمان پنجشیر
آلوده است جبر مگس های ریشدار
آزاد باد بال عقابان پنجشیر​