سخن بزرگان سخن بزرگان | سوزان سانتاگ

[~•°REZ-FA°•~]

مذهبی بودن به معنای باور به برخی باورها و اعمال خاص است، نه صرف پذیرش اظهاراتی فلسفی دال بر این‌که وجودی که می‌توانیم آن را «خدا» بنامیم وجود دارد، زندگی معنایی دارد و... . مذهب معادل باورهای خداباورانه نیست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما به جای معناشناسی به کِیف‌شناسی هنر نیازمندیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

هر زمان که گفتار، رفتار، حرکات، یا اشیاء حدی از انحراف از مستقیم‌ترین، کاربردی‌ترین، و نامرئی‌ترین شکل بیان یا بودن در جهان را در خود به نمایش می‌گذارند، می‌توانیم آن‌ها را به عنوان چیزی دارای «سبک» در نظر بگیریم، چیزی خودآیین و نمونه‌وار.

 

[~•°REZ-FA°•~]

اغلب غنی‌ترین عناصر یک اثر هنری سکوت‌های آن‌اند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

دشمن شماره‌ی یک هنر سیاست نیست؛ بلکه بی‌طرفی است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

به داستان اعتماد کن، نه به داستان‌گو!

 

[~•°REZ-FA°•~]

آدم به خاطر عشق یک زن خود را نمی‌کشد، بلکه به این خاطر که عشق ــ هر شکلی از عشق ــ ما را به شکلی برهنه، در فلاکت‌مان،‌ آسیب‌پذیری‌مان، و پوچی‌مان برملا می‌کند... آیا من در اعماق وجودم به این دلیل به این عشق شگفت‌انگیز آن‌چنان که در حال گذر بود چنگ نزدم... تا خودم را به آن ایده‌ی ٔ قدیمی‌ام برگردانم ــ به آن وسوسه‌ی مزمن، و یافتن بهانه‌ای که دوباره به آن بیندیشم؛ عشق و مرگ. این همان الگوی وراثتی است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

هیچ‌یک از ما قادر به بازیابی معصومیتی نیستیم که پیش از هر گونه نظریه وجود داشت و در چارچوب آن نیازی نبود که هنر خود را توجیه کند، زمانی که کسی از خود نمی‌پرسید یک اثر چه می‌گوید، چرا که می‌دانست (یا فکر می‌کرد می‌داند) که اثر چه می‌کند. از حالا تا هر زمان که نشانی از آگاهی وجود داشته باشد، وظیفهٔ دفاع از هنر با ما خواهد بود. تنها کاری که می‌توانیم بکنیم آن است که به نام برخی شیوه‌های دفاع از هنر با شیوه‌های دیگر مبارزه کنیم. در واقع ضروری است که ما هر شکل دفاع کردن و توجیه هنر را که حساسیت و توجه خود را نسبت به نیازها و فعالیت‌های معاصر از دست بدهد و خصلتی دست‌وپاگیر پیدا کند به زیر آوریم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

هنر صرفاً درباره‌ی چیزی نیست؛ بلکه خود یک چیز است. اثر هنری چیزی در جهان است، و نه صرفاً متن یا تفسیری در مورد جهان.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در اغلب نمونه‌هایی که در دوره‌ی مدرن شاهد آنیم، تفسیر در واقع در حکم خودداری هنرستیزانه از به حال خود واگذاردن اثر هنری است.