در حال تایپ رمان قعر مسلک‌‌ | میم. هویار کاربر انجمن یک رمان

هویار · 24/6/26

کد: ۵۸۴۳
ناظر: @Ghasedak~

خلاصه:
سرزمین هستی خلاف آنچه که چشم‌های غیرقابل اعتماد شما نشان می‌دهد، چیزی فراتر از جهان والای خویش دارد؛ سرچشمه‌ی حقایق و خیال شما از قعر نشأت می‌گیرد و فتنه‌های ماست که انتخاب‌های تیره‌ی شما را منشأ است؛ با این حال باز هم آدمیزاد بودن جاهلانه‌ترین امر ممکن است.

•mahgol• · 25/6/26

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»
نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در...

هویار · 26/6/26

مقدمه:
سرقت، یک مذهب است؛ نوعی تقدس وجودی درش نهفته است. آنچه که از آن تو نیست را مالک شوی، نوعی روایت نو به هویت می‌بخشد. یک کتاب، یک مذهب و یک سارق؛ ذات قعرنشینی چون من به غیر از مسلکم، جایی برای اراجیف والانشینان منافق ندارد. ختم کلام، عشق بی‌غایت ما، طراری‌ست.

هویار · 26/6/26

گاری حاوی قفس را به روی سنگ‌فرش خیابان می‌کشیدم. هنوز تمام تنم از سر عبوری که از مرز صفر داشتم نبض میزد. تقریباً تمام انرژی اصیل خودم را به کار گرفته بودم برای این سرقت عظیم و حالا طعم شیرین پیروزی را در کنار پچ‌پچ‌های مردم و بوی درختان وایت لیف می‌چشیدم؛ و صدای چرخ گاری احساس غرور را به شکل شعله‌های آتش درون قلبم ملتهب می‌کرد.
با سرافرازی و لبخند ملموس رو به دروازه از پشت خندق پر آب فریاد کشیدم:
- گلوریا لارسنیست هستم. زنجیرها رو پایین بکشید.
سرباز بالای برج دروازه از دوربین ثابت نگاهی به چهره‌‌ام انداخت و سپس از پشت بلندگو فریاد کشید:
- شاهدخت دوم به قلعه بازگشتن... تکرار می‌کنم شاهدخت دوم به قلعه بازگشتن.
چشم از سنگ‌های کدر قلعه گرفتم و نیم‌نگاهی به چوب مرطوب گاری انداختم، حتی دیدن...

هویار · 27/6/26

ردای کهنه را از تن خارج کرده و در همان اتاق رها کردم. آیینه‌ی قدی را کنار زدم و از پله‌های منتهی به بخش دیگر اتاقم که در طبقه بالا قرار داشت بالا رفتم. درب چوبی را گشودم و پشت آیینه قرار گرفتم. به آرامی آن را نیز به کناری نهاده و وارد شدم. طبق انتظار ندیمه اتاقم را مرتب کرده بود چون ده روز پیش که قلعه را به قصد سرقت ترک کرده بودم بسیار شلخته بود.
از میان تخت و کمد سرقتی که از سیاره‌‌ی کاذبان به دست آورده بودم گذشتم و از کمد چوبی‌ام لباس سلطنتی را خارج کردم. در همین حین با فریاد ندیمه را صدا زدم:
- اِلِنور... النور!
النور با آن قامت کوتاه و اندام فربه به سرعت وارد اتاق شد و تعظیم‌کنان با سرعتی غیرقابل وصف کلمات را کنار یکدیگر چید:
- درود شاهدخت، تصدق‌تون، خوش برگشتین. تو این ده روزی که...

هویار · 29/6/26

پارچه‌ی کهنه را مجدد به روی قفس انداختم و ناخودآگاه نیشخند زدم. بیرون رفته و رو به یوهان گفتم:
- بگو یه نفر بیاد تا این گاری رو ببره.
یوهان پس از اطاعت کردن با استفاده از قدرت نظامی خویش چشم‌هایش را بست و این پیام را از طریق ذهنش با ذهن چندین سرباز به اشتراک گذاشت تا نزدیک‌ترین‌شان به این سو بیاید. سپس چشمانش را گشود و آرام‌آرام هاله‌‌ی آبی‌‌رنگ اطرافش از بین رفت. دیری نپایید که سربازی بسیار جوان به سرعت خود را مقابل اتاق رساند.
- در خدمتم شاهدخت.
قدمی به جلو گذاشته و از سرباز رد شدم.
- همراه با گاری پشت سرم بیا.
تعظیم کوتاهی کرد و بلافاصله دست به کار شد. همراه با سرباز به سمت پله‌‌های شرقی رفتیم که این راه‌پله منتهی میشد به طرارخانه‌‌ی زیرزمینی، اتاق فرمان جنگ، مخزن اشک و درب منتهی به...

هویار · 6/7/26

قفس را دور زده و دستم را به موهای سیاه آدمیزاد رساندم. در یک آن موهایش را در مشتم گرفتم و سرش را عقب کشیدم که به میله های قفس خورد. آدمیزاد ناله‌ی دردمندی از میان لب‌هایش خارج شد:
- چیکار می‌کنی وحشی؟!
بی‌توجهی به آدمیزاد وراج با نیشخندی از سر ذوق رو به پیر دست‌کج گفتم:
- هوم... می‌خوام افول کنم. به نظرت از آسمون منفی یک تا کجا میتونم پیش برم؟
قبل از اینکه پیر دست‌کج با آن چشمان مبهوت جوابی برایم دست و پا کند، منفجر شدن آدمیزاد از شدت خنده باعث شد من و پیر دست‌کج حواس‌مان از موضوع اصلی پرت شود:
- وای خدا... دلم... ملت صعود میکنن، عروج میکنن، مادمازل میخواد افول کنه؛ چه جدیم هست!
و درحالی که دستش را به روی شکمش گذاشته بود به خنده ادامه ‌‌داد که پیر دست‌کج از روی میز یک گازدان دیگر برداشت...

در حال تایپ رمان قعر مسلک‌‌ | میم. هویار کاربر انجمن یک رمان

هویار

نو ورود

•mahgol•

مدیر تالار کتاب + عکاس انجمن

هویار

نو ورود

هویار

نو ورود

هویار

نو ورود

هویار

نو ورود

هویار

نو ورود