در حال تایپ رمان از باران تا باران | مبینا سیف آبادی کاربر انجمن یک رمان

mobinaseifabadi · 18/5/26

کد رمان: 5816
ناظر: @ANAM CARA
خلاصه:
در یک شب بارانی، میلاد در مسیر فرودگاه با دختری که تنها و لنگ‌لنگان در اتوبان راه می‌رود، روبه‌رو می‌شود و تصمیم می‌گیرد تا به او کمک کند. مانا که تمام وسایلش دزدیده شده است و حال خوبی ندارد، در ماشین میلاد بی‌هوش می‌شود. میلاد او را به بیمارستان می‌رساند؛ اما همه چیز زمانی به هم می‌ریزد که بیمارستان به میلاد اجازه‌ی رفتن نمی‌دهد و او به پروازش نمی‌رسد، زیرا سه روز از مفقود شدن مانا موحد می‌گذرد.

TomSasha · 18/5/26

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با...

mobinaseifabadi · 19/5/26

«ندونسته دلمو به غریبه سپردم
اون غریبه رو ساده شمردم
گول چشم سیاهشو خوردم
رفت از این شهر که دلم رو به خون بکشونه
جون من رو به لب برسونه
جای دیگه آتیش بسوزونه
ندونستم که غریبه؛ هر چی باشه یه غریبه‌ست»
***
«فصل اول: شبی که باران بارید»
باران چون شلاقی بر بدنه‌ی ماشین میلاد کوبیده می‌شد. هرازگاهی صدای حرکت برف‌پاک‌کن روی شیشه، به گوش می‌رسید و کمی بعد در آوای گوش‌نواز خواننده‌ی آمریکایی گم می‌شد.
نور چراغ‌های اتوبان، تاریکی شب را شکسته و فضا را کمی روشن کرده بود. میلاد دنده را عوض کرد و پایش را روی گاز فشرد. صدای کشیده شدن لاستیک بر روی آسفالت در سکوت اتوبان پیچید و ماشین کمی شتاب گرفت. ساعت سه صبح بود و تک‌وتوک ماشینی از کنارش رد می‌شد.
صدای زنگ موبایلش، آهنگ سیستم را قطع...

mobinaseifabadi · 20/5/26

[THANKS]موبایل را سر جایش برگرداند و دنده را عوض کرد. از آینه‌ی بغل به پشت سرش نگاه کرد و وقتی که ماشینی به چشمش نخورد، فرمان را چرخاند. پایش را روی گاز فشرد و به سمت نزدیک‌ترین بیمارستان حرکت کرد. در طول مسیر چندبار سمت زن چرخید و دستش را جلوی دهانش گذاشت تا مطمئن شود نفس می‌کشد. با پشت دست عرق پیشانی‌اش را گرفت و فرمان را میان انگشت‌هایش فشار داد.
جلوی در بیمارستان از ماشین پیاده شد و زن را روی دست‌هایش بلند کرد. به سمت ورودی دوید و وقتی که به اورژانس رسید، صدایش بالا رفت.
- لطفاً یکی کمک کنه.
پرستاری که پشت میز پذیرش نشسته بود، با شنیدن صدایش از جا پرید و از پشت پیشخوان بیرون آمد.
- چی شده؟
میلاد زن را کمی به خودش فشرد و با نفس‌نفس گفت:
- بی‌هوش شده.
پرستارهای بخش برانکاردی آوردند و...

mobinaseifabadi · 20/5/26

[THANKS]اخم پزشک غلیظ‌تر شد و برای لحظه‌ای نگاهش با نگاه پرستار تلاقی کرد. دستش را در جیب روپوشش فرو کرد و گفت:
- فعلاً نه! باید صبر کنید شرایطش بهتر شه.
نگاه گیج میلاد بین پزشک و پرستار چرخید و صدای خسته‌اش به گوش آنها رسید.
- آقای دکتر من با این خانم نسبتی ندارم. اتفاقی دیدمش و خواستم کمکش کنم که بی‌هوش شد.
پزشک سر تکان داد و بدون اینکه نگاهش کند، با تحکم گفت:
- تا شرایط خانم استیبل نشه، نمی‌تونید برید.
- اما...
پزشک کلافه حرفش را قطع کرد و گفت:
- لازمه اینجا باشید.
میلاد با اخم به او که به سمت یکی از تخت‌های اورژانس رفت، نگاه کرد. یک جای کار می‌لنگید.
به دیوار تکیه داد و ساعت مچی‌اش را نگاه کرد. با دیدن ساعت آه از نهادش بلند شد. دیرش شده بود. دستش را به صورتش کشید و چشم بست. اگر به...

mobinaseifabadi · 25/5/26

[THANKS]روی زمین سفت بازداشتگاه نشسته و در خودش مچاله شده بود. سرش از پشت، تیر می‌کشید و درد راه خودش را به شقیقه‌هایش باز می‌کرد. سرش را به دیوار چسباند و سرمایش لرزی بر تنش انداخت.
- هوی زردک! واس چی اینجایی؟
توجهی به مردی که با فاصله کمی از او روی موکت رنگ‌ورورفته‌ی کف بازداشتگاه نشسته بود، نشان نداد. نفس عمیقی کشید تا شاید فرجی شود و حالت تهوعش آرام گیرد.
- هوی پسرجون! هوش با توام! زبونتو موش خورده؟
نگاه خسته‌اش را به صورت او انداخت. مرد، هیکل فربه‌اش را روی زمین به سمت میلاد کشید و کف دستش را روی زمین تکیه‌گاه خود کرد. پیشانی میلاد از نزدیکی او چین خورد. نگاه از لبخند دندان‌نمای او که ظاهرش را با وجود زخم‌های ریز و درشت صورتش، ترسناک‌تر می‌کرد، گرفت و چشم بست. نور تنها لامپی که آنجا...

mobinaseifabadi · 3/6/26

[THANKS]در با صدای گوش‌خراشی باز و قامت سربازی در چهارچوبش نمایان شد.
حسین دوباره صاف نشست و نیشخندی روی لب نشاند.
- چیزی نبود جون شوما. داشتم یوخده ادب یادش می‌دادم.
سرباز نگاه تیزی به او انداخت که حسین خودش را جمع‌وجور کرد. مردِ آن طرف اتاقک پوزخندی به او زد و گفت:
- دمت گرم به‌خدا! دوساعته داره ور می‌زنه، نتونستم بخوابم.
حسین خواست دوباره سمتش نیم‌خیز شود که دوباره صدای فریاد سرباز بلند شد.
- بسه دیگه! یه بار دیگه بیفتید به جون هم، من می‌دونم و شما.
حسین کمرش را به دیوار تکیه داد و دندان‌های زردشده‌اش را به نمایش گذاشت.
- هر چی شوما بگی. من دیگه زیپ دهنمو می‌کشم.
دستش را نمایشی روی لبش کشید و ادامه داد:
- آ، آ!
سرباز نفسش را با کلافگی بیرون داد و سرش را به طرفین جنباند. دستش را به...

mobinaseifabadi · 3/6/26

[THANKS]سرباز در بازداشتگاه را بست و او را به سمت راه‌پله کشاند. هرچقدر به طبقه‌ی بالا نزدیک‌تر می‌شدند، صداهایی که به گوش می‌رسید، بیشتر میشد. راه پله را که طی کردند، وارد سالن بزرگی شدند. نور، چشم میلاد را زد و باعث شد سرش را با اخم پایین بیندازد.
بعد از اینکه مسیر کوتاهی را زیر نگاه بقیه پیمودند، روبه‌روی دری آهنی متوقف شدند. ماموری که جلوی در ایستاده بود، آن را باز کرد و میلاد همراه سرباز داخل رفت.
سبحان پشت تنها میز فلزی موجود در اتاق نشسته و دست‌هایش را روی آن در هم قفل کرده بود. با شنیدن صدای در سرش را بلند و به میلاد نگاه کرد. سرباز دستبندش را باز کرد و کنار در ایستاد.
سبحان از جا برخاست و با نگرانی به صورت رنگ‌پریده‌ی میلاد چشم دوخت. میلاد چندقدم به او نزدیک شد و صدای آرام و...

mobinaseifabadi · 3/6/26

[THANKS]میلاد با دستش شقیقه‌اش را ماساژ داد و پرسید:
- نمی‌تونی وثیقه بذاری؟
سبحان با اخم عقب کشید و به صندلی تکیه داد.
- نه. جرمت آدم‌رباییه. نمی‌شه کاری کرد. باید منتظر بمونیم به هوش بیاد و بگه کاری نکردی.
میلاد سرش را بالا آورد و به یقه‌ی کت قرمز سبحان چشم دوخت.
- ساعت چنده؟
سبحان نگاهی به ساعت مچی‌اش کرد و جواب داد:
- دوازده ظهر. حتی اگه الان آزاد شی هم باز به قرارت نمی‌رسی.
میلاد با درد خندید. تمام زحماتش به باد رفته بود. انگار دنیا با او سر جنگ داشت.
- نگران نباش داداش. هرکاری بتونم می‌کنم تا زودتر از اینجا دربیای. فقط چیز خاصی از دیشب یادت نمیاد که کمکت کنه؟
سرش را میان دست‌هایش گرفت. شب قبل را در ذهنش مرور کرد و... با یادآوری چیزی صاف نشست. سبحان امیدوار نگاهش کرد و پرسید:
- چیزی...

mobinaseifabadi · 3/6/26

«فصل دوم: تولد یک قول»
[THANKS]بندبند تنش درد می‌کرد؛ گویی از جنگ بازگشته بود. صداهای مبهمی از اطرافش می‌شنید، اما نمی‌توانست آن‌ها را تشخیص دهد. بینی‌اش کیپ شده بود و هوا به سختی وارد ریه‌هایش میشد. سعی کرد چشم‌هایش را باز کند، اما حاصلش تنها لرزش پلک‌هایش بود. درد معده‌اش به لب‌های خشک‌شده‌اش رسید و به شکل ناله‌ی ضعیفی از آن‌ها خارج شد. صداهای اطرافش قطع شدند و کمی بعد آوایی گرم و آشنا گوشش را نوازش کرد.
- مانا، بابا؟
کمی پلک‌هایش را از هم فاصله داد. نوری که به چشمانش تابید، باعث شد دوباره آنها را ببندد. صدای پدرش رنگ هیجان گرفت.
- خدایا شکرت! مانا؟
چشمانش را آرام گشود و به سقف زل زد. چندبار پلک زد تا تاری دیدش برطرف شود. کجا بود؟
- صدامو می‌شنوی عزیزم؟
نگاه سرخش را به پرستاری...

در حال تایپ رمان از باران تا باران | مبینا سیف آبادی کاربر انجمن یک رمان

mobinaseifabadi

نو ورود

TomSasha

مدیر تالار کتاب + ویراستار آزمایشی ادبیات

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود

mobinaseifabadi

نو ورود