داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه دُژکام | سیدنی کاربر انجمن یک رمان

Sydney · 16/6/26

[THANKS]- مهرداد... .
زمزمه‌ی ناله‌وارم آن‌قدر بی‌رمق است که به گوش‌های خودم هم نمی‌رسد. مهرداد این بار به جلو خم می‌شود و آرنج‌هایش را روی زانوانش می‌گذارد. صورتش را بالا می‌آورد و دوباره به من خیره می‌شود؛ منی که هرقدر زمان بیشتر می‌گذرد، ورطه‌ی مقابلم را تاریک‌تر و گودتر می‌بینم.
-‌ با ستاره چی می‌گفتین؟
نگه‌داشتن دستانم برای چنگ‌نینداختن به چیزی، مثل جان‌کندن است. جان می‌کَنم و دندان‌هایم را روی هم قفل می‌کنم و لب‌هایم را کش می‌آورم.
- حرفای زنونه... گفتم که... گفتم که باهام کار داره.
سرش را تندتند بالا و پایین می‌کند. حالت چهره‌اش آن‌قدر غریب است که نمی‌دانم مملو از تمسخر است یا تلاش برای قانع‌کردن خود. هیچ‌‌چیز نمی‌دانم.
- دعوا می‌کردین؟
دندان‌قروچه...

Sydney · 17/6/26

[THANKS]و طوفان درون من به راه می‌افتد. تمام تاروپودم انگار از هم دریده می‌شود و تک‌تک بندهایی که نگهم داشته بودند، پاره می‌شوند. عقب می‌روم و به مبل تکیه می‌دهم. لب‌هایم می‌پرند و نا طوری از تنم پر می‌کشد که انگار فرشته‌ی مرگ مقابلم نشسته. کوتاه نفس می‌کشم و نگاهم را می‌دزدم تا به دستان لرزانم خیره شوم. چهره‌ی زیبا و بی‌نقص ستاره در سرم جان می‌گیرد و همچون شبح پت‌پت می‌کند و می‌لرزد. خواهر غریب‌پرستی که به‌جای اشک‌ها و درماندگی من، به رؤیاهای مهرداد فکر می‌کند! خواهری که دست منِ درحال فرورفتن را نمی‌گیرد و درعوض برای این مرد طناب نجات می‌فرستد.
با همان چشمان خیس، تلخ لبخند می‌زنم و در آخرین تقلاهایم برای روشن‌ماندن شمعک امید درونم، بی‌جان اما بدون لرزش...

Sydney · 17/6/26

[THANKS]دستم را بالا می‌آورم تا چانه‌ام را محکم بگیرم. نمی‌خواهم بلرزد و استیصال و بیچارگی‌ام را بیش از این به نمایش بگذارد. اشک‌هایم کافی‌ست. اشک‌هایی که شب‌ها چشمانم را برای خواب بدرقه کنند و صبح‌ها به من خوش‌آمد می‌گویند، برای هرچیزی کافی‌اند؛ بهای همه‌چیزند.
- چی‌کار کنم؟! چی‌کار کنم مهرداد؟!
نفس تندی می‌کشم و بی‌تحمل، کلافه و حرص‌‌آلود، دکمه‌های شومیزم را باز می‌کنم. گرما و خفقان کشنده‌ی خانه، تک‌تک اعصابم را تحریک کرده و چیزی را در اعماق وجودم می‌پیچاند. از این خانه و کثافتی که از آن می‌بارد بیزارم! از نبات خانم، پسرش و هرچیزی که مرا به این خانه و این زندگی محقر و نفرت‌انگیز وصل می‌کند، بیزارم!
شومیز را پرت می‌کنم و با نیم‌تنه‌ی سیاهی که به تن...

Sydney · 19/6/26

لحظه‌ای سکوت می‌کند و سرش را پایین می‌اندازد. خیره‌ی موهای کم‌پشت و کف سر قرمزشده‌اش می‌مانم و او ناگهان شانه‌هایش تکان می‌خورد! می‌بینم که کف دستش را چنان روی لب‌هایش می‌کشد که گونه‌هایش سرخ می‌شوند. دارد می‌خندد و من ماتم برده. انگشتانش، شانه‌هایش و سینه‌اش می‌لرزند و من سِر شده‌ام.
پاهایم را به‌زور تکان می‌دهم تا از او فاصله بگیرم؛ اما ناگهان چنان حیوان‌وار از جا می‌پرد و به‌سویم یورش می‌آورد که قلبم می‌ایستد و چشمانم گشاد می‌شوند. خون طوری زیر پوست صورتش جاری شده که انگار رگ‌هایش ترکیده‌اند. رگ دوشاخه‌ی پیشانی‌اش نبض می‌زند و به‌شکلی ویرانگر و دردآلود، چشمان به‌خون‌نشسته‌اش خیس‌اند.
روبه‌رویم می‌ایستد و بی‌حرف نگاهم می‌کند. قلبم انگار توی مغزم نبض می‌زند و از فرط وحشت اشک...

Sydney · 24/6/26

[THANKS]و در من شمعی که با سرسختی در این تندباد روشن مانده بود، خاموش می‌شود و تاریکی وجودم را فرا می‌گیرد. چهره‌ی غم‌زده‌ی مهرداد پیش چشمانم سیاه می‌شود و زیر پاهایم خالی. روی زمین که می‌افتم، صدایش ضعیف‌تر می‌شود:
- می‌خواستی بچه‌ی خودتو بکشی؟!
انگشتانم فرش را چنگ می‌زنند و هق کوتاهی سینه‌ام را می‌شکافد. به زمین زیر پاهایم زل زده‌ام که انگار با وجودم ادغام شده و مرا در خود می‌بلعد. سایه‌ی مهرداد روی تن تهی‌ام چنبره زده و صدای نفس‌های غرش‌مانندش در لابه‌لای زنگ ممتدی که در مغزم می‌پیچد، به گوشم می‌رسد:
- چه‌جوری می‌خواستی همچین بلایی سرم بیاری شیرین؟!
هیچ جوابی ندارم و اگر هم داشتم، او نمی‌فهمید! مرد من از رؤیا، از آینده، از پرواز هیچ‌چیز نمی‌داند...

Sydney · 5/7/26

[THANKS]گریه، درد و ناامیدی امانم نمی‌دهد و تهوعی ناگهانی، چنان به تنم تاخته که انگار قرار است موجود توی شکمم را پس بدهم. بدن مهرداد نیز می‌لرزد. نمی‌دانم به حال رقت‌انگیزم می‌خندد یا از بیچارگی‌مان می‌گرید و هرچه که هست، نمی‌خواهم ببینمش.
- چه‌جوری دلت اومد شیرین؟
زمزمه‌ی مرتعش و مغمومش پنجه می‌شود و در قلب و گلویم فرو می‌رود. لحظه‌ای صامت و آرام می‌ماند و سپس فریادش سقف خانه را می‌لرزاند و روی سرم آوار می‌شود:
- به چه حقی می‌خواستی همچین غلطی بکنی؟!
آن‌قدر وحشت می‌کنم که خون در رگ‌هایم یخ می‌زند و خشک می‌شوم. هق‌هقم بند می‌آید و سرم به‌کندی بالا می‌آید. چشمان گشادشده‌ام را به رگ‌های بیرون‌زده و صورت کبودش می‌دوزم. نفسم بالا نمی‌آید و قلبم آن‌قدر محکم...

Sydney · 20/7/26

[THANKS]حنجره‌اش انگار پاره شده. تک‌تک رگ‌های صورت و گردنش متورم‌اند و نبض می‌زنند و فریادهای مملو از خشم، یأس و درماندگی‌اش قالب تن مرا تهی می‌کند. بی‌نفس و بی‌جان خیره‌اش مانده‌ام و به‌آنی می‌بینم که چشمانش پر می‌شوند و مژه‌های بلندش تر. اشک‌هایش فرو می‌چکند و من انگار از آسمان هفتم به قعر جهنم سقوط می‌کنم! همه‌ی وجودم در هم می‌شکند و تازه می‌فهمم که در دنیا هیچ‌چیز ویرانگرتر از این نیست که مسبب اشک‌ریختن یک مرد باشی.
از من مبهوت و تباه رو می‌گیرد و موهایش را چنگ می‌‌زند. پیشانی‌ام را روی زانوهایم می‌گذارم تا نبینم که چطور خردش کرده‌ام و او از چهره‌ام نخواند که من حتی پشیمان هم نیستم!
- حرف بزن! حرف بزن شیرین!
پارچه‌ی شلوارم را چنگ می‌زنم و بیشتر توی...

داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه دُژکام | سیدنی کاربر انجمن یک رمان

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب

Sydney

مدیر تالار ادبیات + ناظر کتاب