تمرین تمرین نویسندگی [2]

[-SETAREH-]

یکی از کلمات زیر رو انتخاب کن و چند خط یا حتی یک جمله راجع بهش بنویس:
«باد، طوفان، خورشید، تنهایی، کتاب»​

 

[-SETAREH-]

دنیایِ کتاب‌ها شگفت‌انگیز است. آنها تو را به یک مسافرت می‌برند. همسفرهای خوبی هستند، بدون قضاوت تو را در دنیای خود راه می‌دهند و احتمال آسیب‌شان، کمتر از نزدیکی به انسان‌هاست...!

 

[PETRØVA.MIR]

در تالارهایِ سنگیِ معبدِ دانش، جایی که پژواکِ گام‌هایِ نخستینِ انسان هنوز در گوشِ زمان می‌پیچید، کتابِ مقدر خفته بود. نه بر رف‌ها، که در عمقِ دخمه‌هایی که نورِ هیچ خورشیدی بدان راه نداشت؛ گویی خود، منبعِ نوری بود برآمده از دلِ حقایقِ کهن، تابنده بر ارواحِ در جستجو!

رف، به بخشی از قفسه‌ کتابخانه مرتبط است...

 

[PETRØVA.MIR]

تنهایی، آن نگهبانِ خاموشِ دروازه‌هایِ نیستی!

 

[delnia]

او مثل باد نه، مثل طوفان آمد و تمام هست و نیستم را با خود برد

 

[PETRØVA.MIR]

آن خورِ رخشنده، آن دیو شب‌کش...
می‌خوام شعر بنویسم اما قافیه‌ها یاری نمیکنن...اما کاملش می‌کنم

 

[PETRØVA.MIR]

تنهایی، آن ارثیهٔ نخستینِ موجودات، نه چون بار، که چون ردا، بر دوشِ تنهاشدگانِ حقیقت سنگینی می‌کرد. او معلمی بود بی‌صدا، که در خلوتِ هر روح، دانشی کهن را می‌کاشت؛ دانشی که از گسترهٔ بی‌انتهایِ خویشتنیِ وجود، سرچشمه می‌گرفت.

 

[PETRØVA.MIR]

تنهاییِ من، نه حصاری از سنگ، که فضایی بود نامرئی؛ مکانی که در آن، هر ذرهٔ وجود، خویشتن را در اوجِ یگانگی می‌یافت. در این گسترهٔ بی‌مرز، افکار، نه چون باد، که چون ابرهایِ تیرهٔ کیهانی، به آرامی در هم می‌تنیدند و طرحِ جهان‌هایِ ناگشوده را ترسیم می‌کردند...جهان‌هایی که تنهایی در آن مقدس بود!

 

[PETRØVA.MIR]

گاهی در سکوت، فکر می‌کنم...به تنهایی سایه‌ها! آیا کسی به آن‌ها گفته که پدیده‌ای از نور هستند؟

 

[Mseh]

بی‌پناه چون باد

در تنم، باد رِخنه کرده‌ است.
شده‌ام مانند همان خانه‌ای که از کاه ساخته‌ شده است و حالا دارد زیر هجوم‌ بی‌اَمان باد‌ در می‌شکند و دانه‌دانه بر باد می‌رود.
من بدون تو در تنم آن باد بهاری را زوره‌‌کشان دارم و هربار که نام تو را بر زبان دیگری می‌شنوم آن باد با قدرت بیشتری مشت بر سینه‌ام می‌کوبد.
من ندارم تو را...
و به جای لب‌‌های خندان‌ تو آن باد بی‌گریز را در پس تن و جانم دارم.

#محدثه_حسین_زاده