دلنوشته دلنوشته لبخندهای توقیفی | فاطمه بهار کاربر انجمن یک رمان

[فاطمه بهار]

نام دلنوشته: لبخندهای توقیفی
نویسنده: فاطمه بهار
مقدمه:
به تمام گویش‌های دنیا می‌گویم: "دوستت دارم"!
دوستت دارم به اندازه‌ی تمام عاشقانه‌ها، به تعداد انسان‌های روی زمین و به تعداد عوالِمِ کشف نشده...
تو در ترانه‌ها زندگی می‌کنی، در تمام اشعار، تمام ابیات و تمام متون عاشقانه... به هر چه می‌نگرم تو آنجایی...
تو حتی در بهارانی و در آسمانِ لاجوردیِ پس از باران... تو زیباترین معشوقِ جهانی!
به راستی تَهِ "دوست داشتن" کجاست؟ درست تا تَهِ "دوست داشتن"، دوستت دارم.

 

[-SETAREH-]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فاطمه بهار]

تو همان نادیده‌ی دوست‌داشتنیِ منی که حتی فرسنگ‌ها فاصله، نمی‌تواند ذرّه‌ای از عشقم به تو بکاهد!

 

[فاطمه بهار]

من با تو خاطراتی دارم که تنها خیالت در آن حضور دارد!
***
وقتی تو نیستی، زندگی مانند فیلم‌های سیاه و سفیدِ بی‌رنگ و لعابی‌ست که کلافه‌ام می‌کند.

 

[فاطمه بهار]

نوشتنت را تمرین می‌کنم؛ شاید روزی نویسنده شدم!
***
در جستجوی تو میان واژه‌ها سرگردانم؛ تو در کدام سطر نشسته‌ای که هر بار به آن می‌رسم، دوباره دل می‌بازم؟

 

[فاطمه بهار]

به گمانم پیش از تو، جهان چیزی کم داشت.
آفتاب نمی‌تابید، باران نمی‌بارید، درختان شکوفه نمی‌دادند اگر تو پا به این جهان نمی‌گذاشتی...!

 

[فاطمه بهار]

زیباترین قربان صدقه هایم را برای تو کنار گذاشته ام تا جهان بداند که لایق ستایشی!
***
از روزی که دریافتم دوستم داری، جانی تازه گرفتم.

 

[فاطمه بهار]

می خواستم چیزی بسازم، خلق کنم. دلم می خواست کلاف گره خورده ی افکارم را باز کنم.
دست به کار شدم و رج به رج شروع به بافتن کردم.
مادر پرسید: «چه می‌بافی، دختر؟»
گفتم: «رویا.»
و هر رجی که می‌بافتم، تکه‌ای از رویاهایم بود.

 

[فاطمه بهار]

دلتنگی، زندانی است که دیوارهایش را با خاطرات تو ساخته‌اند؛ و من، اسیری هستم محکوم به اعدام!
***
زندانِ من، جغرافیاییست که تو در آن نیستی!

 

[فاطمه بهار]

جای خالی‌ات را عروسک پر کرده بود؛
عروسکی که شاهد لحظات دلتنگی‌ام بود.