کامل شده مجموعه اشعار سودای جان | دیاناس شاعر انجمن یک رمان

[Eccedentesiast]

هوالحق
نام مجموعه: سودای جان
تگ:
شاعرانه، رتبه اول مسابقات BPY
نام شاعر: دیاناس
قالب اشعار: رباعی

مقدمه:
در وسعت این دشت، تو را گم شده دارم
چون باد صبایی که ز صحرا گذر آرم
هر موج غبار از دل من آهِ فراق است
ای عشق! تو را در دل این خاک شمارم
​

 

[Samira-M]

•| بسم رب العشق |•



ضمن عرض سلام و خوش آمد خدمت شما شاعر محترم؛ لطفاً قبل از شروع تایپ مجموعه اشعار خود، قوانین بخش را مطالعه کنید.
"قوانین بخش اشعار کاربران"
***
پس از ارسال بیست پست در دفتر شعرتان، می‌توانید درخواست نقد بدهید و از دیدگاه دیگر کاربران درباره اشعارتان، آگاه شوید.
"تاپیك درخواست نقد و بررسی اشعار"
***
پس از گذشت بیست پست از دفتر شعرتان، می‌توانید درخواست تگ دهید و از کیفیت اشعار خود آگاه شوید....​

​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Eccedentesiast]

***
دل به دلت نمی‌دهم ای مه جان فزای من
رو به رخت نمی‌کنم قلب من و سرای من
روی خوشت به دیگری‌ست، حرف دلت نمی‌زنی
رو به مُخت بها نده دلبرِ بی‌وفای من
​

 

[Eccedentesiast]

***
در وسعت این دشت تو را گم شده دیدم
در سایه‌ی مدهوش شبم خم شده دیدم
رفتی و پس از تو همه صحرا شده ویران
من در دل این خاک، تو را غم شده دیدم
​

 

[Eccedentesiast]

***
منتی نیست تو را قد جهان خواستمت
این‌چنین تند و پریشان و عیان خواستمت
قلب من واحدی از حزن و غم و بیمارست
ناگهان بود خدایا، چه رهان خواستمت​

 

[Eccedentesiast]

***
ای عشق! مرا در دل صحرا بفروزی
چون آتش خورشید که بر خاک بتازی
بی نام تو در باد شوم گَردِ غریبی
چون اشک سحرگاه که بر ریگ بریزی
​

 

[Eccedentesiast]

***
فراموشم نشد حینی فریب چشم مشکینت
به صد راز و نیاز دیدم رهی از راه تمکینت
جلو رفتم برای سحر و جادو از دل طناز چرکینت
زهی باطل خیالم وه چه خوش بُد لعل شیرینت​

 

[Eccedentesiast]

***
من نشستم بروی دور زنی برگردی
این چه ظلم است که بر عاشق خود ول کردی
منم آن منتظر چشم به راهت، برگرد
خوش به آن قلب شریرت که به یخ‌ها سردی​

 

[Eccedentesiast]

***
دل به دلت سپرده‌ام، جان کف دست دیده‌ام
چشم دلم چو بسته شد، خنده ز لب بریده‌ام
عقل و دلم به جنگ خون من به فنا کشیده‌ام
لَیتَ بگو که مانده‌ای من بی‌جهت نمرده‌ام​

 

[Eccedentesiast]

***
آن کهنه گلِ طاقِ همان باغِ نژندم
آن گل که به رای خود دل از باغ بکندم
آن باغِ پر از زمزمه و شر و هیاهو
من ساکن آرامش قلبم، دل از باغ فکندم​