دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های از شهدخت تا شهبانو | بیتا صادقی کاربر انجمن یک رمان

[ملکه جهنمی❄]

عنوان: از شهدخت تا شهبانو
نویسنده: بیتا صادقی
مقدمه: در بارگه خواب و خیال دخترک در رویای شاهدخت قصه به سر می‌برد و در تب آرزوی پیراهنی از جنس مهر پرواز می‌کرد.‌ با باران حقیقت در گرداب زمان آن گه چشم گشود که شهربانو سرزمین زندگی‌اش گشته بود...

 

[untitled]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]تاج جواهر نشان بر سرش می‌درخشید و جواهرانش بر سر دردناکش سنگینی می‌کرد.

کوه‌ها را پیموده و بیابان‌ها گذر کرده بود تا به جواب برسد
جای پیراهن زرین دیبا جامه رزم برتن داشت و دنباله‌ی شنل درخشانش بر زمین کشیده پرواز می‌کرد.
شمشیر قلم سلاحش گشته و محافظ جانش کتاب اسرار
زر و سیم و سرخاب و سفیداب رها کرده و دل بسته به گنج ماندگار
نمی‌خرامید، گام‌هایش گشته بود محکم، پر سرعت و استوار
ساز آواز و رقص رها کرده و پای دویدن و راه رفتن ساخته بود چون بسازد از سختی مشکلات همراه‌ها.

[/THANKS]

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]
آیینه‌ای کهنه در دست به رخ گلگون گشته مینگریست ولیکن بانویی رنگ پریده و بدحال به پیش چشم میدید
تار و پود زندگی را بافته بود و ذلت از غرور نشناخته بود
که مبادا پر پروازش مزین کند زمین
ره رو مار صفتان در کمین
چه غروب‌ها که تا طلوع اشک مریخت!
چه عرق‌ها که از سحر تا شام هر روز می‌ریخت
هیچ کس ندید فریادهای خفته‌ی شامگاهش از درد جسم و روح
او همه مدت تنها جنگید.


[/THANKS]

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]
دلش رفتنی میخواست
رفتنی بی سر و صدا
همچون گذر نسیمی در طلوع سحرگاه
دل شکسته‌اس گذری میخواست
گذری بی نام و نشان
بی‌صدا میرود و ازخود
چیزی نمیگذارد بر یادگار
از چشم‌ها هم میروم
همانطور که از دل برفت
از دیده و یاد‌ها میرفت

[/THANKS]

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]
همانطور که از دنیای همسالان رفت
دلش رفتن از زندگی میخواست
دلش رفتن میخواهد
رفتنی بی‌آفتاب و بی‌باران
او پر زد، تا آن دم که زوال مرگ در آغوش کشد جسم اورا
دیگر دیری نماده
ندای رفتن آمده اورا
با فراخ بالی در آغوش می‌کشد نیستی مرگ را
میرود اما
کسی نمیفهمد رفتن اورا
دریغا که سال‌هاست که او نیست
تنها شبحی مانده از یادها

[/THANKS]

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]
در متن دفتر دل با قلم درد نوشت
سر دفتر با نام یزدان کرد آغاز
خط به خط از درد و غم نوشت
با احترام بر یاد و نام قلم و ازاد باش
جوشش چشمه زلال اشکانش غبار دل تیره و پر دردش بشست.
تا نمایان شود نور سفید از طلوع و در غروب

[/THANKS]

 

[ملکه جهنمی❄]

[THANKS]
برابر کوه سر به عصیان ایستاد
سربه طوفان سپرد و کولاک کرد
از جان و دل گذر کرد و روح تن را
به دور از شر شیطان کرد
شمشیرش قلم بود و سپرش دفتر
بر زبان نام خدا و در دلش نور امید
لباس تنش امید بود تا از برف و بوران بگذرد
[/THANKS]