مشاعره مشاعره با اشعار بیژن سمندر

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

نه جنگل سبز نه باغ گل ها
نه کوه سنگی نه دشت و صحرا
همیشه اینجا کولاک و باده
نه کلبه پیداست نه ختم جاده
بهارو اینجا کسی ندیده
زمین قطبی همش سپیده

هربار که شیراز اومده
اوّلِش بُو ناز اومده
آخِرش بُو -جَر-رفته
دل من دیگه سر رفته!

 

[m.sina]

هربار که شیراز اومده
اوّلِش بُو ناز اومده
آخِرش بُو -جَر-رفته
دل من دیگه سر رفته!

هنوز این عالم رویایی عشق
پر از آهنگ گنگ بی نشانه ست

هراز آهنگ ننوشته ست در دل
که در هر پرده اش صدها فسانهست

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

نه جنگل سبز نه باغ گل ها
نه کوه سنگی نه دشت و صحرا
همیشه اینجا کولاک و باده
نه کلبه پیداست نه ختم جاده
بهارو اینجا کسی ندیده
زمین قطبی همش سپیده

تو هرگز نخواهی پذیرفت:
شکارچیان رفته
بیرحمانه شادی آورده‌اند