تفسیر شعر تفسیر غزل ۳۳۹ دیوان حافظ

[SETAYESH.MO]

خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
دل از پی نظر آید به سوی روزن چشم​

آنگاه که در عالم خیال، تصویر تو در گلزار چشم متصور می‌شود، دل برای دیدن آن به کنار دریچه چشم می‌آید

 

[SETAYESH.MO]

سزای تکیه‌گهت منظری نمی‌بینم
منم ز عالم و این گوشه معین چشم​

دیدگاه دیگری را درخور تکیه زدن و نگریستن تو سراغ ندارم. در این دنیا این من و این هم گوشه چشمم که برای تو در نظر گرفته شده است.

 

[SETAYESH.MO]

بیا که لعل و گهر در نثار مقدم تو
ز گنج خانه دل می‌کشم به روزن چشم​

به چشم من قدم بگذار که از گنجینه دل، لعل خون و گوهر اشک به دریچه چشمم می‌آورم تا در پایت بریزم.

 

[SETAYESH.MO]

سحر سرشک روانم سر خرابی داشت
گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم​

هنگام سحر، هرگاه خون جگرم دامنه چشم را فرا نمی‌گرفت و همچون سدی راه را بر اشک نمی‌بست، اشک پیاپی من سَرِ ویرانی و تباهی داشت.

 

[SETAYESH.MO]

نخست روز که دیدم رخ تو دل می‌گفت
اگر رسد خللی خون من به گردن چشم​

روز اول که چهره تو را دیدم، دلم می‌گفت: اگر به من آسیبی برسد خونم به گردن چشم است.

 

[SETAYESH.MO]

به بوی مژده وصل تو تا سحر شب دوش
به راه باد نهادم چراغ روشن چشم​

دیشب تا سحرگاهان، در آرزوی رسیدن مژده آمدن تو بودم، چشم امید بیدارم را در راه باد پیام‌آور قرار دادم.

 

[SETAYESH.MO]

به مردمی که دل دردمند حافظ را
مزن به ناوک دلدوز مردم‌افکن چشم​

تو را به انسانیت سوگند می‌دهم که دل بیمار حافظ را با تیر مژگان دلدوز و مردم‌افکن چشمت از پای در نیاور.