تفسیر شعر تفسیر غزل ۱۱۶ دیوان حافظ

[SETAYESH.MO]

کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد​

هر آن کسی که زیبایی و خط سبزه عذار محبوب را تماشا می‌کند، کاملاً معلوم و مشخص است که از قدرت بینایی خود بهترین نتیجه و بهره را به دست آورده است.

 

[SETAYESH.MO]

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت
نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد​

ما همانند قلم در راه فرمانبرداری از او سرمان را به اطاعت فرود آورده‌ایم و برنمی‌داریم مگر آن زمان که یار، سر ما را با شمشیر از تن جدا کند.

 

[SETAYESH.MO]

کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه
که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد​

تنها کسی می‌تواند همچون شمع، اجازه وصل تو را داشته باشد که هر لحظه، سرش را زیر شمشیر تو از دست بدهد و سری دیگر برآورد. در عشق همواره پروانه عاشق شمع است.

 

[SETAYESH.MO]

به پای‌بوس تو دست کسی رسید که او
چو آستانه بدین در همیشه سر دارد​

آن کسی می‌تواند به پابوسی تو دست پیدا کند که مانند آستانه درگاه پیوسته سر بر در تو نهد. کسی که چاکر دیگریست همواره سرش را بر آستانه در خانه او می‌ساید و هم اوست که می‌تواند به پابوسی محبوب نائل شود.