دلنوشته مجموعه دلنوشته‌‌های استسقا | Yasaman.Raziyan کاربرانجمن یک رمان

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
عقده‌هایِ بی‌جانم گویا امروز!
جان گرفتند!
جان گرفتند تا درد بکشند!
دردِ ظلمتِ بی‌پایان
که همانندِ زن‌های بخت برگشته
سرکوفت‌های صدمن یک غاز بشنوند!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
خروس‌خان سر صبح
صدا سر می‌دهد
و من باز هم
ضجه زنان به تماشای تاریکی بسنده می‌کنم!
نغمه خان می‌خواند
و من باز هم با
بی فروغی به انتظار یک چشمه‌ی پر آب می‌نشینم!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
پس و پیش یک روز،
من شب به شب
به انتظار می‌بارم!
از محنت و بی‌وفای جهان می‌نالم!
کاش او بگوید به کدام معصیت
مرا گرفتار این ظلمت کرده است؟!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
هوس یک روز بارانی با
شبی پر ستاره در عمق وجودم
لانه‌ای پر از پارگی با شکافی عمیق
ایجاد کرده تا من در آتشِ این
مَشیّت جان بر دهم!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
تفاوت او با منِ بی‌آن
تنها در همین «آن» است!
بی‌آن، دنیا همچون سیلی دَمان گونه
بر سرت آوار می‌شود
که هرچه داشتی و داری!
یک شبه به ظلمت شب
پیش کش خواهی کرد!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
همه چیزم در این سیلِ هولناک
فرو ریخت.
وجودم
پدرامی‌اش را نثارِ شبِ بی‌احسان کرد!
که ای کاش!
این بختکه بی‌وجدان
بر فروغِ بی‌معصیتم نمی‌بارید
و من
حالا شرفم در انتظارِ یک روزه بی‌شرفی نمی‌ماند!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
همه شب
من، نم زده ام به دلیلِ وجود باران‌های مرطوبِ بی‌پایانم!
تمام هستی من،
غروبی ترک خورده است که گویا
مَنَش، نم زده و
غمش سرباز کرده
و عقده‌اش از جانش
اجابتِ آفتاب و رنگین‌کمان می‌کند![/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS] ***
چشم‌های همیشه خاک گرفته‌ام را آرام باز می‌کنم.
می‌دانم عقده‌ی دیدنِ رنگ‌ها در دلم،
لانه‌ای به عظمتِ دریا ساخته است.
می‌گویید بعضی رنگ‌ها را نمی‌توان دید...
باید حسش کرد!
اما!
منِ علیل را چه به حس کردنِ رنگ‌های زیبا![/THANKS]
​

علیل:ناتوان*

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
منِ من، تنها می‌تواند حس‌کند، تاریکی به چه معناست!
می‌تواند حس کند سیاهی چه دارد!
می تواند حس کندناتوانی اوج خاری‌ست!
منِ من، تنها این را می‌داند
که تیره نباشد،
زندگی زیبا ست![/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
کاش آنقدر همه باسواد بودند
که منِ بی‌نوا از دردِ این هلاکت داغ نمی‌دیدم!
کاش در این دنیا،
خدا زورش به منِ بی‌ عاجز نمی‌رسید
و کاش به من نیز چشمِ بینا هدیه می‌کرد...[/THANKS]​