در حال تایپ رمان غراب | ماهی کاربر انجمن یک رمان

NEGIN BARZAN~ · 11/10/21

[THANKS]
انگشتِ سبابه و کوتاه‌اش را گوشه‌ی لبش کشیده و پلکِ آرامی زده و بار دیگر بر روی صندلیِ چوبی نشست. چکمه‌ی قهوه‌گونش را روی زمین کوبید و لب گشود:
- تو می‌خوای جزیره‌ای رو پیدا کنی که تنها در افسانه‌هاست؟
دایان نگاهی به انگشت‌هایِ استخوانی و بلند خود کرد و همان‌گونه که آنان را در کفِ دستش می‌فشرد، گفت:
- و حتماً فردا مضحکه‌ی حرف‌های مردم بشیم و حرف از دیوانگیِ رئیسشون باشه.
دیدگانِ آبی‌اش را بالا آورد و در صورتِ بی‌احساس و گوی‌های خاکسترفامِ جاشوا زل زد و زبان در اطرافِ دندان‌هایش چرخاند.
دایان: مخت جابه‌جا شده جاشوا، زیادی فکر کردی و دیوانه شدی.
لب‌های نازک و سرخ‌رنگ جاشوا از دو طرف کِش آمدند و برقِ خاکستری‌هایش افزایش یافت. عصا را به آرامی بالا آورد و بر زمین کوبید...

NEGIN BARZAN~ · 11/10/21

[THANKS]
قدم‌هایِ با اقتدار را بر زمین کوباند و از میزِ پسرها دور گشت. چشمانِ دریاییِ سندی تا پله‌های قهوه‌ای و چوبی زیرزمین که در جنبِ پاویون قرار داشت و پس از طیِ راهرویی کوتاه، به پله‌ها منتهی می‌گشت، دنبال گشت و لب‌های نازکش را بر هم فشرد. ساعتِ آهنی‌ای تنها اسکلتی از آن باقی مانده بود، از بین پنجه‌هایش رها و روی میز نهاد و انگشتِ شستش را روی انگشت میانه‌اش گذاشت و با فشاری کوچک، صدایِ شکستنِ قلنج انگشتِ پهنش را شنید و سپس همان عمل را بر روی انگشتان دیگرش پیاده کرد.
سندی: به‌نظرم بهتره هرکاری که گفت رو بکنیم‌. می‌دونید که جاشوا هر حرفش رو بدونِ دلیل نمیگه.
دایان پنجه‌هایش را بر بازویِ برجسته راستش فشرد و اخم‌هایش را در هم تنید.
دایان: اون از وقتی که از آلبانی برگشت، عقلش...

NEGIN BARZAN~ · 20/12/21

[THANKS]
دستِ دیگرش را بر پوست‌های شکنج* آن کشید و کلاف‌های مشکی‌اش را در هم تنید و انگشتان سپیدِ خود را در کفِ دست جمع کرده و از خشکیِ بیش از حدِ انگشت‌هایش رنج می‌برد، لب‌ِ سرخ‌فامش را گشود.
جاشوا: برای چی اومدی پایین؟ نکنه تو هم می‌خوای از تصمیمم صرفه نظر کنم؟ باید بگم اشتباه کردی.
پایش را از پای دیگرش پایین آورد و دست‌هایش را از پشتیِ لین برداشت. انگشت‌های کوتاه‌اش را در بین چشمانِ ریزش گذاشت و فشاری اندک داد.
اریک: من نیومدم از تصمیمت منعت کنم جاشوا، اما... .
آوای برخورد پاشنه‌های کفشِ جاشوا با هر گامی که بر زمین کوبانده می‌شد و زمین را به تزلزل درمی‌آورد و دشمن را به بیم، به سمع رسید و پلک‌ گشود.
جاشوا: من اما و اگر نمی‌شناسم اریک، هرکاری که بخوام، همون میشه.
اخم‌های...

NEGIN BARZAN~ · 24/12/21

[THANKS]
اخم‌های پسرک گره‌ای کور می‌خورند، گویی که هیچ نمی‌توانست آن کلاف‌ها از را گشود و لبخند را جانشین آن چهره‌ی لجوج و پر غضب کرد.
دندان بر دندان کوبید و آوایی کوتاه ساخت و گفت:
- از تصمیمت منصرف نمی‌شی، درسته؟
بی‌آن‌که نیم نگاهی به صورتِ در هم فرو رفته و پر غیظِ اریک اندازد و حتی اعتنایی به چشمانِ منتظر او دهد، شانه‌های پوشیده از پیراهنِ سپیدش را بالا انداخت و دهان گشود.
جاشوا: برو بالا و بگو هرکس همراهم هست، بیاد پایین تا نقشه رو بچینیم.
نیشخند سوزنده‌ی اریک در کنجِ لب‌های برجسته‌اش نشست و ابروهای کم پشتِ خود را بالا انداخت.
اریک: باشه رئیس، باهات میایم و به جزیره می‌ریم؛ اما هرچی که پیدا کردی باید با همه‌مون تقسیم کنی.
زاغ را میانِ پنجه‌های محرقِ* جاشوا گرفته شده و...

NEGIN BARZAN~ · 21/2/22

[THANKS]
دایان با چهره‌ای برافروخته از حرصی وافر، نیشخند بر گوشه‌ی لب‌های سرخ‌گشته‌اش نشاند و اسلحه را به آرامی پایین کشاند و همان‌گونه که در گوی‌های آبیِ سندی می‌نگریست، خطاب به جاشوا لب گشود.
دایان: تو احساس می‌کنی که ما پیر شدیم، اما من مطمئنم که تو پیر شدی که مغزت از کار افتاده.
شانه‌های عریضِ پوشیده از بلوز سپید به عقب رفته و به مبلِ همگون با بلوز خویش، تکیه زده و پای راست خود را زیر میزِ چوبی و قهوه‌فام جابه‌جا کرده و سخنِ گزافِ دایان را نادیده گرفت.
جاشوا: می‌خوام فرداشب تنها متمرکز روی دستبردی که قراره زده بشه، باشید.
اریک گوساله را از زمینِ برداشت و در میانِ بازوهایش گرفت. سرپنجه‌هایِ کوتاه‌اش در میانِ گیس‌های سپیدِ آن فرو رفت و متعجب از سخنی که او بر زبان آورد،...

در حال تایپ رمان غراب | ماهی کاربر انجمن یک رمان

NEGIN BARZAN~

نو ورود

NEGIN BARZAN~

نو ورود

NEGIN BARZAN~

نو ورود

NEGIN BARZAN~

نو ورود

NEGIN BARZAN~

نو ورود