شاعر‌پارسی اشعار محمد علی بهمنی

[nhirqm˙]

دلواپسی ام نیست چه باشی چه نباشی
احساس تو کافی ست چه متن و چه حواشی
از خویش گذشتم ببرم خاک کن اما
شعرم چه نه بی ذوق مبادا شده باشی
می خواستم از تو بنویسم که مدادم
خندید چه مانده است مرا تا بتراشی
مجموعه آماده ی نشرم خبر بد
یک خالی پر خط به خطش روح خراشی
شصت و سه غزل له شده در زلزله ی من
شصت و سه نفس شصت و سه حس متلاشی
نفرین نه سؤال است چگونه دلت آمد
بارانم اسیدانه به من زخم بپاشی

 

[Eccedentesiast]

فكر كردن به تو يعنى غزلى شورانگيز
كه‌ همين‌ شوق مرا ، خوب‌ترينم كافى‌ست

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

تو تنها می توانی
آخرین درمان من باشی
و بی شک دیگران،
بیهوده می جویند تسکینم...

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

حرف بزن! ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن، حرف بزن، سال هاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام

 

[Eccedentesiast]

فکر کردن به تو یعنی
غزلی شورانگیز
که همین شوق مرا
خوبترینم کافی ست

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

آغوش
من
و
عشق
تو و لحظه‌ی دیدار
رویای
قشنگی
‌ست
و اما شدنی نیست

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

دریا شده است خواهر و من هم برادرش
شاعرتر از همیشه نشستم برابرش

خواهر سلام! با غزلی نیمه آمدم
تا با شما قشنگ شود نیم دیگرش

می خواهم اعتراف کنم هر غزل که ما
با هم سروده ایم جهان کرده از برش

دریا سکوت کرده و من حرف می زنم
حس می کنم که راه نبردم به باورش...

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

پروانه هم شبیه من از ساده لوحی اش،
دلبسته گلی ست که درکش نمی کند

محمدعلی بهمنی

 

[Eccedentesiast]

دیر زمانی ست که بارانی ام
حرف بزن حرف بزن سال هاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام
ها... به کجا می کشی ام خوب من؟
ها... نکشانی به پشیمانی ام!

محمدعلی بهمنی

 

[•HOORYA•]

باید به فکر تنهایی خودم باشم
دست خودم را می‌گیرم و
از خانه بیرون می‌زنیم
در پارک
به جز درخن
هیچ کس نیست
روی تمام نیمکت‌های خالی می‌نشینیم
تا پارک
از تنهایی رنج نبرد
دلم گرفته
یاد تنهایی اتاق خومان می‌افتم
و از خودم خواهش می‌کنم
به خانه بازگردد​