تمرین تمرین نویسندگی [1]

[-SETAREH-]

با سلام...
در این تاپیک، قراره به شما یه جمله بدم و ادامه‌اش رو به قلمتون بسپارم.

جمله‌ی زیر رو ادامه بده:
«وقتی فهمیدم هیچکس قرار نیست برای نجاتم کاری کنه...،»​

 

[-SETAREH-]

وقتی فهمیدم هیچکس قرار نیست برای نجاتم کاری کنه، خودم رو به لبه‌ی پرتگاه رسوندم. نه برای خودکشی، بلکه برای دور انداختن آدم‌هایی که فقط احساس ناامنی بهم می‌دادن!

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

آدم‌هایی که مرتب دوست دارند تو اونارو ببخشی و مهربون باشی مرتب میگن توقوی هستی دوباره بلند میشی...
فهمیدم اول باید عاشق خودم باشم.

 

[setayesh]

وقتی فهمیدم هیچکس قرار نیست برای نجاتم کاری کنه، سکوتی عمیق درونم نشست. اما این سکوت، خالی نبود؛ پر بود از پژواک صدایی که همیشه نادیده‌اش گرفته بودم.
صدای مهیبی که یادآور منی زخمی بود. منی که برای من التیام بود!

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

احساس کردم باید دنبال مرهمی باشم برای زخمهام
روبه آسمان چشم گشودم یک آهی از ته دل کشیدم ناگهان احساس کردم دارم بال درمیارم یه حس بالارفتن و صعود کردن.
منِ وجودیهِ خودم بود داشت هشدار میداد بلندشو ازشون فاصله بگیر احتیاج به غار تنهایی خودت داری...

 

[ᎴᏋᏝᏗᏒᏗᎷ]

به همونایی که همیشه تکیه گاهشون بودم گفتم لطفا راحتم بزارید یه مدتی میخوام به دیواری که اطراف خودم کشیده بودم تکیه بدم واون بشه تکیه گاه من...
نگران نباشید من هنوز هم قوی هستم ...
من همونم که بدون چتر زیر باران رقصیده‌ام...