در حال تایپ رمان پلیس به اضافه‌ی عشق | آتنا سرلک کاربر انجمن یک رمان

آتنا سرلک · 10/6/26

قبل از اینکه از پله های مارپیچی پایین برود لحظه‌ای مکث می‌کند، نگاهش را کشدار به در اتاق برزکار می‌دوزد. حرف‌های علیرضا در ذهنش رژه می‌روند ( چرا مهتاب باید چوب گناه‌های پدر و برادرش رو بخوره؟ تو‌ همیشه به فکر خودت‌ بودی و فقط خودت رو دیدی!) . می‌گویند عشق را نمی‌توان دید ولی اگر لحظه‌ای در چشمان علی خیره شوی می‌توانی عشق را ببینی که چطور بی صدا در نگاهش زندگی می‌کند، تصمیمش را می‌گیرد، شاید حق با علی باشد و مهتاب واقعا بی‌گناه باشد. پس باید‌ وارد آن اتاق مجلل لعنتی شود و مدارکی بدرد بخور علیه برزکار پیدا کند. هرچند که ورود به ان اتاق دشوار و محال به نظر برسد. نمی‌داند اینکار را برای دل علیرضا می‌کند یا صرفا ماموریت! نگاهش را نا محسوس روی دوربین‌‌هایی که گوشه به گوشه‌ی عمارت کار گذاشته...

آتنا سرلک · 27/6/26

***روزبه

روزبه کوبش‌های بی‌امان قلبش را در سینه حس می‌کند؛ ضربان‌هایی سنگین و سرکش که انگار می‌خواهند از میان استخوان‌هایش راهی به بیرون پیدا کنند. با این‌ حال، در ظاهر همان چهره‌ی بی‌تفاوت همیشگی را حفظ کرده چهره‌ای که سال‌ها تمرین کرده بود پشت آن، اضطراب و خشم و ترس را پنهان کند.

برزکار آخرین پک را به سیگارش می‌زند. نوک سرخ سیگار برای لحظه‌ای در تاریکی عصر می‌درخشد و بعد زیر پاشنه‌ی کفش چرمی و واکس‌خورده‌اش له می‌شود. دود نازکی در هوا پیچیده و محو می‌شود. برزکار نگاه نافذش را به روزبه دوخته و با لحن سردی می‌گوید:
ـ دلم نمی‌خواد یه حرف رو دوبار تکرار کنم. همین که صحبت‌هام با سارا عرب تموم شد، می‌گم بچه‌ها باهات تماس بگیرن. اون‌وقت خودت تنهایی محموله‌ای رو که جاساز کردیم می‌رسونی...

آتنا سرلک · 6/7/26

سریع شال نازکی برداشته و همانطور کج و کوله روی موهایش می‌اندازد. همزمان با بلند شدنش نور کم رمقی که از لای پرده های حریر به داخل می‌تابید هم کم جان تر می‌شود.
ـ تو اینجا چیکار می‌کنی؟ اصلا با اجازه کی اومدی داخل؟

لحنش تند است اما روزبه متوجه لرزش خفیف صدایش می‌شود. می‌تواند از دو دوی مردمک چشم‌هایش به راحتی ترس را بخواند. ترسی که پشت جسارت همیشگی‌اش پنهان کرده. روزبه نگاهش را از او گرفته و کاملا خونسرد جوابش را می‌دهد.
ـ با گندی که دیشب زدی انتظار داشتی نیام؟
صفحه‌ی موبایلش را یکبار خاموش و روشن می‌کند و نگاهی تیز به آن می‌اندازد. آه از نهادش بلند می‌شود، هنوز از رضا خبری نشده.
دریا اخم می‌کند.
ـ گند؟
روزبه قیافه‌ای حق به جانب بخ خود می‌گیرد.
ـ از هفت خان گذشتم تا بیام گندت رو درست کنم...

آتنا سرلک · 18/7/26

اتاق در سکوتی سنگین فرو رفته است. تنها نوار باریکی از نور عصرگاهی از میان پرده‌های ضخیم عبور می‌کند و روی کف‌پوش تیره‌ی اتاق می‌افتد. بوی چوب گران‌قیمت، عطر تلخ مردانه و هوای مانده‌ی اتاق در هم آمیخته و فضایی خفه و سنگین ساخته است. کوبش های بی‌امان قلبش تنها صدایی است که گوشش را پر کرده، چند لحظه در جا ایستاده و نگاهش را در فضای اتاق می‌چرخاند.هر ثانیه ارزش طلا دارد، نباید وقت را تلف کند. با قدم‌هایی نرم و سریع به سمت میز کار برزکار می‌رود. انگشتانش دستگیره‌ی کشوی اول را گرفته و آن را بیرون می‌کشد.پر از پرونده. لا به لای آنها را می‌گردد،کاغذ، قبض، مدارک بی‌اهمیت.هیچ! کشوی دوم را باز می‌کند.باز هم هیچ چیز به درد بخوری پیدا نمی‌کند. فک‌هایش روی هم فشرده می‌شود.لعنتی! می‌داند محال است آدمی...

آتنا سرلک · 2/8/26

صدا مانند شلیک گلوله در سکوت اتاق می‌پیچد.گویی صدای دریا مثل سنگی است که در آب راکد ذهن روزبه افتاده و همه‌چیز را به هم می‌ریزد.روزبه یکه‌ای خورده و چنان ناگهانی برمی‌گردد که نزدیک است تعادلش را از دست بدهد. نور کم‌جان اتاق روی استخوان‌های فکش سایه انداخته و نگاه تیره‌اش مثل تیغه‌ای بر صورت دختر که با چشمانی گرد و ناباور نگاهش می‌کند، می‌نشیند. خشم در وجودش زبانه می‌کشد. انگار این دختر، هر بار درست در حساس‌ترین لحظه، از ناکجاآباد ظاهر می‌شود تا نقشه‌هایش را به آتش بکشد.
ـ تو اینجا چیکار می‌کنی؟
دریا دست به سینه و با چشمانی که گویی می‌خواهند پیروزی را فریاد بکشند نگاهش می‌کند.
ـ همون کاری که تو داری می‌کنی. فقط فرقش اینه که من دزد نیستم. بالاخره مچت رو گرفتم!
روزبه دندان‌هایش را روی هم...

در حال تایپ رمان پلیس به اضافه‌ی عشق | آتنا سرلک کاربر انجمن یک رمان

آتنا سرلک

نو ورود

آتنا سرلک

نو ورود

آتنا سرلک

نو ورود

آتنا سرلک

نو ورود

آتنا سرلک

نو ورود