کامل شده مجموعه اشعار کاش می‌دانستم|‌پناه سازگار کاربر انجمن یک رمان

[پناه سازگار]

***
من،
می‌دانم
ارزش عشق
در این حدی نیست
که رود در زباله‌دان تاریخ!
می‌نویسم،
شاید
انتهای یک‌نفر
ختم شود،
بر یک عشق!
از همان نوع
من نمی‌ایستم...
درجا
می‌نویسم از عشق.

 

[پناه سازگار]

***
کاش می‌دانستم،
کاش می‌دانستند!
من اگر
از عشق می‌گویم،
من اگر
جانم را
سپر شعری کرده‌ام!
می‌دانم،
زندگی بی‌عشق
یعنی مرگ...
حال،
جرم من
عشق است
یا شعر
هردو یک چیز است!
می‌نویسم از عشق.

 

[پناه سازگار]

***
نکند،
گویی
تکراری است!
هر چه از عشق گویند.
عشق هر جا سخنی دارد،
متفاوت از
آن‌چه تو حس کردی.
عشق،
عاشق شعر است!
بنوازیم و برقصد
وسط میدان،
سبز!
کاش می‌توانستم،
تو را از وسط بازارش
رد بکنم،
که تو نیز در آخر
بسرایی از عشق!

 

[پناه سازگار]

***
کاش روزی برسد،
همه در محفل عشق
به‌به و چه‌چه بکنند!
همه خنده زنند
که منم آن عاشق
که خدا را دارد
که دلش می‌خواهد،
بنویسد از عشق.

 

[پناه سازگار]

***
کاش دگر این
محفظه‌ی تنهایی
نبود.
من بودم و عشق...
بی‌هیچ حرف!
ساکت،
گرم.
دگران را
راهی خواهم ساخت،
به فراموشی!

 

[پناه سازگار]

***
این همه کاش...
من می‌دانستم،
که در آخر
بی‌تو همه چیز و همه‌کس
کاش خواهند شد!
کاش می‌نوشتم،
از عشق
به خدای بی‌نهایت‌ها.

 

[پناه سازگار]

***
راستش،
کاش‌هایم
همگی از رنج است!
از همان درد
که درمانی نیست...
از همان عشق
که فرعش چون اصل
نمی‌ماند!

 

[G.ASADI]

​